Za nami premiera spektaklu: "Co Pan Cogito myśli o piekle" Zbigniewa Herberta. Spektakl okazał się wydarzeniem niezwykle dojrzałym, poruszającym i zaskakująco profesjonalnym. Już od pierwszych scen można było zauważyć, że nie jest to jedynie szkolna inscenizacja, lecz autorski projekt młodych ludzi, którzy świadomie i z ogromnym zaangażowaniem podjęli dialog z poezją Herberta oraz współczesnym światem.
Na szczególne uznanie zasługuje fakt, że scenariusz został napisany przez samych uczniów, którzy nie tylko stworzyli tekst spektaklu, ale także samodzielnie modyfikowali swoje role, nadając im indywidualny charakter i emocjonalną prawdę. Dzięki temu każda postać wydawała się autentyczna, a wypowiadane kwestie nie brzmiały jak wyuczone frazy, lecz jak osobiste refleksje młodych ludzi próbujących odnaleźć sens w świecie pełnym chaosu, pośpiechu i pozorów.
Twórcy zadbali również o każdy detal sceniczny. Minimalistyczna, a jednocześnie symboliczna scenografia doskonale współgrała z klimatem przedstawienia. Choreografia i ruch sceniczny budowały napięcie, a kostiumy podkreślały wielowymiarowość bohaterów oraz uniwersalny charakter opowieści. Wszystkie elementy spektaklu tworzyły spójną, przemyślaną całość.
Największą siłą przedstawienia była jednak jego warstwa filozoficzna i egzystencjalna. Spektakl stawał się refleksją nie tylko nad kondycją współczesnego człowieka i sztuki, ale również nad samym życiem jako formą teatru. Motyw theatrum mundi oraz „teatru w teatrze” został wykorzystany niezwykle świadomie, widzowie obserwowali bohaterów grających role, które jednocześnie przypominały role odgrywane przez każdego z nas w codziennym życiu. Twórcy pokazali, że każdy człowiek jest artystą własnej egzystencji: poetą, malarzem czy muzykiem piszącym scenariusz swojego losu.
To właśnie uniwersalność przesłania sprawiła, że spektakl tak mocno oddziaływał na publiczność. Każdy widz mógł odnaleźć w nim odbicie własnych doświadczeń, lęków i pytań o sens istnienia. „Co Pan Cogito myśli o piekle” nie dawało prostych odpowiedzi, lecz zmuszało do myślenia i pozostawiało odbiorcę z refleksją długo po zakończeniu przedstawienia.
Był to spektakl ambitny, dojrzały i niezwykle poruszający a to dowód na to, że młodzi twórcy potrafią mówić o sprawach najważniejszych w sposób odważny, inteligentny i artystycznie przekonujący.